Jeetje, het moet toch een keer ophouden. Oké, laten we nog een laatste keer rondkijken naar alles wat er is gebeurd in de 60 jaar dat ik hier in het Rijnland ben, waarvan 47 jaar op het podium.

Om de Keulse grondwet nog een laatste keer tot leven te wekken, voor uw vermaak. Om voor elke paragraaf en preambule voorbeelden, onderbouwingen, verhalen en misschien wel een liedje of twee te geven, zodat zelfs niet-Rijnlanders de kans krijgen te begrijpen wat een bijzonder universum het Rijnland is.

Dat is wel het minste wat ik het Rijnland verschuldigd ben. Maar dan moet het ophouden. Ik heb andere dingen te doen dan jullie aan het lachen maken: er zijn (momenteel) vier kleinkinderen, wie weet wat er nog meer komt (ik blijf hoopvol!), en dan moet ik ook nog voor mijn gezondheid zorgen – tussendoor, want ik ben een 'premium patiënt' in het Universitair Ziekenhuis in Bonn (zo staat het tenminste in mijn medisch dossier!), en ik heb daar wel het een en ander meegemaakt. Bovendien ben ik geen Johannes Heesters, ik ben gewoon een gewone forens tussen Italië, Zuid-Tirol en het Rijnlandse universum.

En omdat ze in het Rijnland zeggen: "Je gaat er nooit echt weg", zullen we elkaar vast nog wel eens tegenkomen, wie weet? Tot die tijd kijk ik er echt naar uit je te zien en nog een laatste rondje Beikircher te drinken. En daarna? Kom op, laten we gaan!

geschiktheid