Poedermolens in Helenenthal

Ze liggen verborgen, weg van de weg, maar wel langs de Zwarte Kruitroute. Een rondleiding met de Landschaps- en Geschiedenisvereniging (www.lugev.deJe komt te weten waar de overblijfselen van de opgeblazen productiefaciliteiten zich bevinden en volgt het spoor van het zwarte goud.

Productie van zwart buskruit in een buskruitmolen
Een buskruitfabriek bestaat uit verschillende gebouwen waar zwart buskruit in meerdere fasen wordt geproduceerd. Alle apparatuur en machines worden aangedreven door waterkracht. In de menginstallatie wordt duindoornhoutskool eerst gemengd met salpeter en zwavel met behulp van stampmolens en vervolgens tot brokken geperst in de walsmolen. Hoe meer het mengsel wordt samengeperst, hoe groter de explosieve kracht van het buskruit. In de stampmolen worden de brokken vervolgens vermalen tot poeder, dat vervolgens wordt gedroogd in de droogkamer en gepolijst met grafiet in een roterende houten trommel in de polijstmolen. In de pakhal wordt het buskruit verpakt in linnen zakken en vaten en opgeslagen in een magazijn dat is beveiligd met aarden wallen. De houtskooloven, waar de benodigde houtskool werd geproduceerd uit de struikachtige duindoorn, bevond zich – meestal op veilige afstand van de productie- en opslagfaciliteiten – in het bos bij een kleine beek. De gebouwen van een buskruitfabriek werden gebouwd met lichte materialen: slechts twee of drie zijden bestonden uit massieve stenen muren, de rest was gemaakt van planken. Hierdoor kon de drukgolf zich bij een explosie gemakkelijker verspreiden, waardoor de schade beperkt bleef. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen bleven er ernstige ongelukken met dodelijke slachtoffers onder werknemers plaatsvinden.