Sint-Bonifatiuskerk, Wildbergerhütte

De bouw duurde drie jaar en kostte ongeveer €1,5 miljoen. De ongebruikelijke architectuur was niet de enige uitdaging voor de vaklieden.

Een overvloed aan natuursteen en hout, rode bakstenen voor een vleugje kleur, glas voor de ramen en een vleugje staal, met zeer spaarzaam gebruik van beton – deze bouwmaterialen domineren de kerk. De consequente reductie tot natuurlijke materialen vormde ook een uitdaging voor de ambachtslieden. Het kleurrijke metselwerk, door architecten uit Zuid-Italië 'geïmporteerd', werd door de metselaars in een visgraatpatroon gelegd. Lokaal grijswacke, zandsteen en zelfs de plavuizen op de kerkvloer herinneren aan oude tradities in de Oberberg-regio. Niettemin overheerst het ongewone in deze kerk, waaronder de kerkbanken van onbehandeld hout, die pas in de loop der tijd hun kenmerkende nerf hebben gekregen.

Het orgel staat niet langer op een galerij, maar is geïntegreerd in de centrale ruimte.

De centraal gelegen, achthoekige kerk wordt overspannen door een breed zadeldak dat wordt ondersteund door drie gelamineerde balken op zes massieve pilaren. Slechts twee glas-in-loodramen, met afbeeldingen van de heilige Barbara en de heilige Bonifatius, herinneren nog aan de oude kerk, gebouwd in 1862 en gelegen op 300 meter van de huidige. Deze werd in de jaren 70 gesloopt vanwege de bouwvallige staat. De heilige Barbara is de beschermheilige van de mijnwerkers die hier ooit werkten, en de heilige Bonifatius is de apostel van de Duitsers.